🔸 اواسط تابستان ۹۳ بود. کمی خوش‌حال از اینکه وارد دبیرستان شده‌ام! آن‌هم نه یک دبیرستان عادی! دبیرستانی که مدعی پرافتخارترین دبیرستان آسیا بود. دبیرستانی که در سر درش نوشته بود: «تو با همه فرق داری!»
اواخر تابستان پدرم برای تکمیل مراحل ثبت نام به مدرسه رفت. یادم است وقتی برگشت فقط یک بخش از صحبت‌هایش بود که کمی مرا به فکر فرو برد:
می‌گفت نفر جلوی من در صف بخش مالی، پدر یکی از بچه‌ها بود که وضعیت مالی خوبی نداشتند و گویا خانه‌شان هم حوالی نازی‌آباد بود. می‌گفت با کمی صحبت و شرح زندگی، مسئول مالی به راحتی پذیرفت که ایشان شهریه ندهد و فرزندش رایگان تحصیل کند.

🔸 این سبک از برخورد با مسائل دانش‌آموزان گوشه‌ی ذهنم خاک می‌خورد که مطلع شدم یکشنبه در جلسه‌ی شوراى عالى آموزش و پرورش تصمیم گرفته‌اند به‌جهت کاهش اضطراب در دانش‌آموزان ابتدایی و رسیدگی به وضعیت پرورشی و تربیتی آن‌ها، آزمون‌های ورودی مدارس خاص حذف شوند و از سال بعد ورودی جدید نپذیرند.

🔸 به‌نظر می‌رسد اغلب مدارس غیرانتفاعی در واقع نوعی دکان هستند. پس اصلا طبیعی نیست که در خصوص وضعیت مالی خانواده‌ی دانش‌آموز، شاهد چنین سبک‌های برخوردی که در مدارسی مانند سمپاد یا نمونه‌دولتی هستیم، در مغازه‌های تخصصی «عرضه‌ی کتاب تست و دانش‌آموز تست‌زن» هم باشیم. چرا که هدف اغلب مدارس غیردولتی، انتفاعی است!

🔸 تمامی مباحث حول
۱⃣ تقدم ایجاد فرصت برابر برای بالندگی استعدادهای تمام دانش‌آموزان کشور بر گزینش از میان آن‌ها.
۲⃣ درستی یا نادرستی اصل جداسازی دانش‌آموزان مستعد از میان باقی.
۳⃣ توهم یا واقعیت داشتن مفهوم استعداد برتر.
۴⃣ صحیح یا غلط بودن سبک گزینش دانش‌آموزان با استعداد.
۵⃣ روند روز افزون زوال و نابودی سمپاد.
۶⃣ بلایی که مدرسه‌ سر همان دانش‌آموز آورد و اخراج‌ش کرد و افسرده شد و سرنوشت‌ش.
۷⃣ اینکه من تعریفم از افتخار و پرافتخارترین جای دنیا عوض شد.
و هزاران مسئله‌ی دیگر حول مباحث مربوط به مدارس خاص، همه‌ سر جایشان است و احتیاج به پژوهش‌های فراوان و سپس تصمیم مدبرانه دارند.

🔸 اما مسئله‌ی مشخص این است که اگر این تصمیم به‌ظاهر مفید مسئولین منجر به حذف اجباری تمامی آزمون‌های ورودی در تمامی مدارس (اعم از انتفاعی و غیر انتفاعی) و در نهایت حذف کنکور و جایگزینی سبک جدیدی برای ساختار گزینش نشود، صرفا راه را برای گسترش قارچ‌گونه‌ی مدارس انتفاعی و پولی‌تر شدن نظام آموزشی هم‌وار کرده است. چرا که گزینه‌ی مدارس #سمپاد (که مقداری بودجه‌ی دولتی دارند) و #نمونه_دولتی (که تحصیل در آن‌ها رایگان است) حذف شده و چون دانش‌آموزان در نهایت باید از غولی به نام کنکور عبور کنند و تنها راه قبولی در کنکور، ثبت نام در مدارس کنکوری یا آموزشگاه‌های کنکور است؛ فقط مرفهین بی‌درد از پس تامین مخارج تحصیل فرزندانشان در چنین مراکزی برمی‌آیند.

🔸 لذا اگر از مباحث درونی حول جداسازی عده‌ای از عده‌ای دیگر صرف‌ نظر کنیم، این «تک‌تصمیم» تازه‌ی مسئولین اگر تبدیل به سلسه تصمیمات سازنده و کارشناسی نشود، نه‌تنها مفید نبوده بلکه تنها روزنه‌ی امید برای راه‌یابی دانش‌آموزان غیر متمول به محیط‌های پژوهش و خلاقیت‌محور و دانشگاه را بسته‌ است.

#تحلیل_دانش‌آموزی
#محمدحسین_سبزه‌ای دانش‌آموز دبیرستان شرف‌الدین

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *