🔸رهبرى، اخیرا در دیدار معلمان به نکته‌اى اشاره کردند که توجه به چنین موضوعى در میان مسئولین نظام ، پیش از این بى‌سابقه بوده است:
” دانشگاه‌گرایی یک تفکر غلط و خطایی است که متأسفانه سایه‌ی آن از ابتدای ورود به محیط مدرسه تا پایان تحصیلات در آموزش و پرورش، بر سر دانش‌آموزان سنگینی می‌کند. “

🔸مسئله دانشگاه گرایى همان چیزى است که امروز ماهیت آموزش و پرورش را دچار تغییر کرده است.
تغییر ماهیت آموزش و پرورش یعنى فراموش شدن پرورش، فدا شدن پژوهش و کنکورى شدن آموزش.

🔸همان اتفاقى که امروز امر آموزش را به امرى تجارى تبدیل کرده است و بخش قابل توجهى از آنتن زنده تلویزیون را به تبلیغ موسسات مشاوره کنکوری اختصاص داده است. همان که باعث شده است دانش آموزان از پایه هفتم تست بزنند. همان که باعث شده است روى بنرهاى تبلیغاتى مدارس،مهم ترین عنصر، اعداد رتبه‌هاى کنکور دانش آموزان آن مدرسه باشد. همان که مدارس سمپاد را استحاله کرده است.

🔸اگر برنامه‌اى فوق‌العاده یا کلاسى خارج از مدرسه وجود نداشت، آیا دانش آموزان در این ١٢ سال که هفت سالش را عربى و زبان انگلیسى میخوانند، می‌توانستند کلمه‌اى انگلیسى صحبت کنند یا عربى بخوانند؟ آیا دانش آموزان بعد از این ١٢ سال که بخوانیم و بنویسیم و ادبیات خوانده اند، با آثار مفاخر ادبى کشور، مأنوس می‌شوند؟ آیا بعد از ١٢ سال پیا‌م‌هاى قرآن و دین و زندگى خواندن با اولیات دین و اصول عقاید مذهب آشنا می‌شوند و توانایى دفاع از آنها را دارند؟

🔸من علت این وضع را در همین دانشگاه گرایىِ مورد اشاره رهبرى میدانم. دانشگاه‌گرایى یعنى کیفیتِ آموزش، پرورش و پژوهش فداى آزمون ورودى دانشگاه شود و متاسفانه از آنجا که این آزمون رقابتى است، به مرور زمان، آمادگى براى موفقیت در این آزمون، هزینه و فرصت بیشترى می‌طلبد و این آزمون سایه خود را بر سر آموزش کشور، گسترده‌تر می‌کند. و متاسفانه این سال‌ها، به خاطر تجارى سازى این امر و وجود موسسات تجارى آموزشى، به شدتِ این رقابت افزوده می‌شود.
اما مسئله این است که با وجود همه مستندهایى که ساخته می‌شود و نامه‌هایى که داده می‌شود و اعتراضاتى که می‌شود، هیچ چیز تغییر نمی‌کند و انگار مشکلات آموزش و پرورش اصلا برای هیچ کس مسئله‌اى نیست. این موضوع در مناظره دوم نامزدهاى ریاست جمهورى که بخشى از آن مربوط به آموزش و پرورش بود، به وضوح قابل مشاهده بود. هیچکدام از نامزدهاى تصدى بالاترین مقام اجرایى کشور مشکلى درباره‌ی مسائل گفته شده نداشتند و انگار هیچکس برایش مهم نیست که بر سر آموزش و پرورش چه مى‌آید.

🔸اما راه حل چیست؟ بنظر من انجمن هاى صنفى دانش آموزى و مطالبه‌گرى دانش آموزان. بنظر می‌رسد این مسئله باید به یک مطالبه فراگیر تبدیل شود تا قدم هایى برای بهبود آن برداشته بشود. اینکه انجمن‌هاى اسلامى دانش آموزى و سازمان دانش آموزى و بسیج دانش آموزى دقیقا دارند چه کار می‌کنند و چرا مطالبه‌اى در این راستا بوجود نیاورده‌اند، هم سوال مهمى است. و مهم تر آنکه آیا ایراد از ساختار شکل دهنده این مجموعه هاست و احتیاج به بوجود آمدن مجموعه‌اى دیگر است یا نه هم بماند براى بعد.

#تحلیل_دانش_‌آموزی
#روح_الله_اکبری دانش‌آموز دبیرستان شرف‌الدین

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *